============================================================

حزف الشين ه38 طعم او تلخ بود ه 1. نقل از نسخ خطى سهگانهآ ترجمهآ فارسى. آ. در اصل: «ايزوطيون». رجوع شود به عنوان يونانى.3. در اصل: «ايروتا». لووء تام گياهان به سريانى (ص 78): بروتا.

629. شياف(1) ماميثا شياف ماميثا را بلغت رومى قولوقيون(2) گويند و بسريانى ماميئا گويند. و محمدزكريا گويد شياف ماميثا عصاره است ولون او زرد باشد كه بسياهى و ميل كند و در طعم او اندكى تلخى باشد. رسائلى گويد شيانى كه او را از ارمتيه باطراف برند در نواحى رى پسيار بود و او را بوش دريندى گويند و منفعت او در دقع درد مفاصل عظيم بليغ است.

1. نقل از نسخ خطى سه گانهآ ترجمهآ فارسى. نام علمى ماميثا ذيل همين كلمه در اين كتاب مذكور و خواهد شد در اصل «قولوبيون، و ان درست تيست. در ترجه عربى ديسقوريدس (81 از سوم): غلوفيون وهو شياف ماميتاح 111ن) 630. شيرج(1) /12816 شيرج را بلغت رومى ايطريون(2) گويتد و پهندى تيل گويند و بسريانى تن و: مشحاد حليا (3) گويند و بلقت عربى او را دهن الحل گويند و پارسيان و روغن شيره(4) گويند.

1. نقل از نسخ خطى سهگانهآ ترجمه فارسى. 2. در اصل مب «انطون ». رجوع يه عنوان يوتاتى ه شود.3. در اصل: مشحادليا. لوو، نامهاى گياهان به آرامى (ص 377): مشحاحليا آ. در برهان قاطع ذيل شيره گويد: «.. و روغن شيربخت را نيز گويند كه روغن كنجد پاشد و معرب آن شيرج است و يه عربى دهن الحل گويند با حاي بى نقطه»

صفحہ 445