============================================================

ى ف رف الشين 371 607. شعر(1) ارجانى گويد موى سوخته مزاچ اعضاء را گرم و خشك گرداند و اين هر دو جوه قوت درو در غايت كمال است و با اين معنى ريشهاى بد منفر را نيكو گرداند و گوشت مرده را از جراحت ببرد و اگر موى را بسوزند و در آب ت كنند و آن آب را بر موضعى كنند كه موى در آن نرويد در آن موضع موى تد برويد 1. نقل از نسخ سهگانهآ خطى ترجمهآ فارسى. چنانكه ملاحظه مى شود فقط خاصيت ذكر شده است و چتانكه سيره بيرونى است از مباحت لغوى و توصيفى در آن اثرى نيست 608. شعرالغول(1)72لف06با6ا ين6قي- يا 170ع7611 اقفقيهي تباتى است كه با بيخ از زمين برخاسته شود و لون او سرخ ياشد كه بسياهى زند. و كندى گويد در قعر دريا نباتى است كه او را شعرالجن گويند. ارجانى وه گويد بيخ شعرالغول به هيأت كژ باشد و چون شكسته شود توبرتو باشد كه ر از همديگر جدا شود و طبع او گرم خشك باشد و سنگ مثانه را بشكتد و فضلههاى غليظ را از قصبات شش بيرون آرد و ديسقوريدس گويد ه شعر الغول نباتى است كه او را حاشا گويند و صفت حاشا كرده ايم. واطيوس ه گويد شعرالغول پرسياوشنان را گويند.

1. نقل از نسخ خطى سه گاتهآ ترجمهآ قارسى همچنانكه از نامهاى علمى عنوان پيداست دو نوع يو گياه طريخومانس و اديانطن در اين شرح با هم آميخته شده است. شعرالجن منقول از قول يندى به پرسياوشان گفته شده است (شرح مايرهوف برخافقى شماره 167).

609. شعرالجيار(1) 1779ا 61 قل ي81ي وابن سرابيون گويد شعرالجبار پر سياوشان را گويند و در كتاب خود ذكر

Sayfa 431