============================================================

رف الصاد 389 1. از اينجا تا آغاز ورق (81 آ) از نسخ خطى سدگانهآ ترجمد فارسى نقل شد و پس از آن به و تقل از نسخه اصل متن عربى شروع مى شود. آ. چنين است در اصل ودر مخزن الادويه (ص 564): «بهندى ايليا و الوا و ايلوا و يول سياه». 3. چنين است در اصل و در بخزت الادويه: «درخت ان را به هندى كهيكوار نامنده. 4. چنين است در مج و مغ. در برهان قاطع: *كرفت جه چركى و كتافت باشده. در مب: «كريح». 5. در ترجمه عربى ديسقوريدس (22 از سوم): ا«منحنى الى خلف» 6. در اصل مب: انياريقن. اصلاح از ترجمه عربى ديسقوريدس موضع مذكور.7. در اصل: «سقودانس» اصلاح از ترجمهآ عربى ديسقوريدس موضع مذكور. 8. رجوع به حاشية شماره قبل. 9. در اصل: «ثم هو المقر». 10. در حاشيه: «ساجانى و قيل سامقانى.

عن الارجانى: سمنجانى» در مغ: شخمانى «يينجان بلدة من طخارستان وراء بلخ) (مراصدالاطلاع) 11. در اصل: ابباب البقر. اصلاح از ترجمه عرب ديسقوريدس موضع مذكور. 12 . در اصل: «سفودالسر». رجوع به حاشيه شمارهآ (7). 13. در اصل: «اشياه. 14. در اصل: «اوسحابى» رجوع به حاشيهآ شماره (10). 15. در اصل: «غمز» بازاء با نقطه و آن در اينجا معنى نميدهد: غمر به معنى بديوى است. 16. در اصل: «نه الريح» و آن معنى نمى دهده 17 و 18. در اصل: «شمخانى». رجوع به حاشيهآ شماره (10).

633. صبار =.ا1069 1800018 هو التمرالهندى سمى به لانه يحتاج الى الصبر على حموضته. حمزة: وبالفارسية جنجه(11) وهو بارض الزنج كثير ولائق(2). و بالهندية انبالى(3). و شجرته يعظم كالفرصاد وله قرن(4) كقرن الباقلى رقيق جدا فاذا ادرك و اصفر قشر منه (82) فتبقى التمر الهندى. ويسمى بالزنجية مكوجوا ابوحنيفة: الحمر(5) شجرة التمر والهندى وهو بالسراة و ببلاد شمان كثير وورقه مثل ورق الخلاف المعروف ه بالبلخى و سماه بعض الاعراب الحومر و شجره عظام كشجرالجوز وثمره قرون مثل ثمرالقرظ. العمانى(5): صبار شجرة استدارتها قريب من ستين و ذراعا ارادابن مكرم قطعها كماقطعت سر وسهى و يبنى عليه مسجدا فابى الناس عليه فتركها و يقيت.

1. در نسخ خطى ترجمه فارسى: «اختجه». آ. در اصل متقوط تيست. 3. در مخزن الادويه (صه 273) «انبلى». 4. در اصل: «له فول كقول الباقلى». ش. در مغ: «كم خول» و در مب : «كوخو» .

(الحمر والحومر، والاول اعلى، التمرالهندى وهو بالسراة كثير. السان العرب ذيل حمر) . 6. در

পৃষ্ঠা ৪৪৯