پس كرفتش يك صياد ارجمند ... بر سرش تف كرد وبر خاكش فكند
غلط غلطان رفت پنهان اندر آب ... ماند آن أحمق همى كرد اضطراب
از چب واز راست مى جست آن سليم ... تا كه بجهد خويش برهاند كليم
دام افكندند واندر دام ماند ... احمقى او را در ان آتش نشاند
بر سر آتش به پشت تابه ... با حماقت كشت او هم خوابه
او همى گفت از شكنجه وز بلا ... همچوجان كافران قالوا بلا
باز مى گفت او كه كر اين بار من ... وا رهم ز ين محنت كرددن شكن
من نسازم جز بدرياى وطن ... آبگيرى را نسازم من سكن
آب بيحد جويم وايمن شوم ... تا ابد در أمن ودر صحت مى روم
آن ندامت از نتيجه رنج بود ... نى ز عقل روشن چون گنج بود
ميكند او توبه وپير خرد ... بانك لو ردوا لعادوا مى زند
فعلى العاقل ان يتدارك حاله ولا يطول آماله قال الامام الغزالي قدس سره من زرع واجتهد وجمع بيد را ثم يقول أرجو ان يحصل لى منه مائة قفيز فذلك منه رجاء والآخر لا يزرع زرعا ولا يعمل يوما فذهب ونام واغفل سنته فاذا جاء وقت البيادر يقول أرجو ان يحصل لى مائة